با تلنگر نسیم 

 تقدیم به تو که شعرم را می خوانی

------------------------------------------------

من و تو ...

کنکور مرا، دور مرا، قبولی با زور مرا            حور تویی، نور تویی، جام پر از شور تویی

کار مرا، بار مرا، سختی بازار مرا                حال تویی، مال تویی، اشد آمال تویی

درد مرا، گرد مرا، رنگ رخ زرد مرا                جان تویی، نان تویی، مرغ خوش الحان تویی

نار مرا، خار مرا، حرف دل آزار مرا                یاس تویی، خاص تویی، حرف دل ناس تویی

بد مرا، دَد مرا، ناله بی حد مرا                   ناز تویی، ساز تویی، گرمی آواز تویی

دام مرا، وام مرا، شهرت بی نام مرا            نام تویی، جام تویی، دلبر این دام تویی

هاج منم، واج منم، حاکم بی خاج منم        یاد تویی، شاد تویی، حاکم بی داد تویی

حاج رسول

دهقان فداكار پير شده/ چوپان دروغگو عزيز شده/ شنگول و منگول گرگ شدن/ كوكب حوصله مهمون رو نداره/ كبرا تصميم گرفته دماغش رو عمل كنه/ روباه و كلاغ دستشون تو يه كاسه اس/ حسنك گوسفنداش رو ول كرده تو يه شركت آبدارچي شده/ آرش كمانگير معتاد شده/ شيرين خسرو و فرهاد رو پيچونده و با دوست پسرش رفته اسكي/ رستم اسبش رو فروخته يه موتور خريده و با اسفنديار ميرن كيف قاپي/

واقعا چه بر سر ايران و ايراني آمده است ؟!

---------------------------------------------------

نویسنده ناشناس!

این روزا اینقدر سرم شلوغه که نمیتونم خودم یادداشتی بزارم. با اجازتون از یادداشت های مرحوم قیصر امین پور استفاده کردم! با عرض معذرت!

--------------------------------------------------------

قطار می رود

      تو می روی

             تمام ایستگاه می رود

                     و من چقدر ساده ام

                                    که سالهای سال در انتظار تو

                                   کنار این قطار رفته ایستاده ام

                                   و هم چنان به نرده های ایستگاه رفته تکیه داده ام ...

                                                                                  قیصر امین پور

زندگي صحنه يكتاي هنرمندي ماست

                    هر كسي نغمه خود خواند و از صحنه رود

                                                         صحنه پيوسته بجاست

                                                       خرم آن نغمه كه مردم بسپارند به ياد ...

خوشحال نیستید از اینکه پدر پیرتان مجبور نیست برای تامین یک خانواده پر جمعیت از صبح کله سحر تا بوق سگ با یک ابوقرازه کار کند و عموی نامردتان حق ارثیه پدرتان را بالا نکشیده است و خواهرتان طلاق نگرفته و با یک بچه برنگشته پیش شما و صاحب خانه تان هم کرایه را پنجاه هزار تومان زیاد نکرده و مادرتان مجبور نیست برای چندر غاز سبزی در و همسایه را پاک کند و خواهر کوچک تان به خاطر جهیزیه نداشتن حالا حالا ها نمی تواند شوهر کند و خود شما هم با یک قلب مریض مجبور نیستید که بعد از دانشگاه تا آخر شب در یک موسسه ادای پشتیبان مهربان را دربیاورید و مشکلات دیگران را حل کنید.

یعنی واقعاً خوشحال نیستید؟! ولی من کسی را می شناسم با اینکه همه این مشکلات را دارد اما خوشحال است!!!

از جهل گوییم و به جاهلان نالیم که چرا چنین کنید و چرا چنان! تا آن دم که خود بر آستان شویم و در کار آییم و هیچ نبینیم که ما هم همان نمودیم و نمادیم!

حقا که خوب گفت شیخ اجل:

برآشفت عابد که خاموش باش    تو مرد زبان نیستی گوش باش

امروز کمی با خودتون فکر کنید که به این جامعه بدهکارید یا از اون طلبکار هستید؟

می دونم خیلی سرتون شلوغه و اصلا وقت این کار های از نظر خودتون بیهوده رو ندارید اما یادتون باشه که حساب بدهکاریهاتون خیلی زیاد شده و شما هم یادتون رفته که حسابی با این جامعه دارید. اینقدر تو روز مرگی هاتون افتادید که دیگه چیزی رو به یاد نمی آرید!

من با شما کاری ندارم حساب هر کی با خودشه ! اما اینو می دونم که من به خیلی ها بدهکارم! به پدر و مادرها، به معلم ها ،به رفتگر ها، به کارگر ها، به راننده های شرکت واحد، به پرستار ها، به خیلی ها و خیلی ها و خیلی ها و به اونهایی که هر روز برای ایران زحمت می کشند ولی کسی به اونها توجهی نداره.

به اونهایی که کشور ما روی دوش اونها ساخته می شه ولی هیچ کجا دیده نمی شن ! چرا ؟ چون ما هیچوقت پایین رو نگاه نمی کنیم! همیشه نگاهمون به آدم های بالاتره!

و از همه اینها بیشتر ، من به امام و انقلاب و شهدا و جانبازان و ایثارگران اون بدهکارم . به اونهایی که اگه نرفته بودند الآن اینجا هم عراقی دیگر بود .

کاش اگه نمی تونیم بدهی هامونو بپر دازیم حداقل زیرش هم نزنیم ...

وقتی از مترو پیاده شدم، با سرعت - مثل خیلی های دیگه که دنبال ماشین بودن - به طرف درب خروجی دویدم. ... توی اتوبوس همونطور که کنار پنجره نشسته بودم و مثل همیشه داشتم بیرون رو نگاه می کردم، متوجه یه پسر بچه شدم که تو بغل باباش آروم گرفته بود. ناگهان یه حس عجیبی من رو فرا گرفت. یه جور دلتنگی بود ...

وقتی تو دلم سری می کشم می بینم من دلتنگم برای گذشته هام، من دلتنگم برای مهربونی ها، من دلتنگم برای آغوش گرم پدر، من دلتنگم برای مهر مادر، من دلتنگم برای روزهای مدرسه، من دلتنگم برای اون روزهایی که هنوز "من" نبودم، من دلتنگم برای بازی های دوران بچگی !

خوب که فکر می کنم می بینم من برای خودم هم دلتنگم ...

 اونم در آستانه ولادت بی بی دو عالم فاطمه زهرا (س).

تقدیم به مادرم ، خواهرانم، همه شما زنان ایران زمین و همسر هنوز نداشته ام !

  فاطمه ای باعث رضوان حق                                     شأن نزول همه کوثر، علق

  فاطمه ای تاج ولایت به سر                                      نزد نبی از همه محبوب تر

  فاطمه ای همسر شیر خدا                                      رنج کشیده ز غم کربلا

  فاطمه ای ناطق لب دوخته                                      در غم تو هر دو جهان سوخته

  فاطمه ای شافع روز جزا                                          بخشش ما را تو بگیر از خدا

  فاطمه ای از کرم افروخته                                         شمع جهان و دل ما سوخته

  فاطمه جان چشمه هستی تویی                             عشق و عبادت، همه مستی تویی

  آئینه پاک خدا در زمین                                            لعن بر آن کس که بیافرشت کین

  یک نظری هم به گدایت نما                                      فاطمه ای آئینه کبریاء

                                                                                                               (حاجی رسول )

 " گلعذاری ز گلستان جهان ما را بس         زین چمن سایه آن سرو روان ما را بس "